Grzegorz Marczak: @Tomek – jesteś wspaniały – czekam na jakiekolwiek dzieło z twoich rąk (jakiekolwiek) – wtedy ocenię twój kunszt, fantazję itp.

Aby oceniać lub ‘krytykować’ nie trzeba być wybitnym reżyserem i mieć na koncie wielu filmów.

Grzegorzu, to najbardziej bezsensowny argument jaki mogłes wytoczyć.

Różnicę między wiecznym malkontentem, a krytykiem, stanowi wiedza, rzetelność argumentów, talent, itd. Ale te zeczy sa płynne i zależą od perspektywy. Krytyka jest zawodem jak każdy inny, a moze byc i sztuką. Ale chyba nikt nie oczekuje, aby na tym blogu udzielali sie zawodowi krytycy, filmoznawcy :)Ktoś mógłby być niemiły i tak samo skomentować jakąś Twoją recenzje filmu. Wierz mi, że można. I wiem, że to wiesz ;) Nigdy nie wolno zamykac komus ust argumentem – siedź cicho, albo zrób sam cos takiego. To naprawdę beznadziejny argument.

Oczywiście nie twierdzę, że Tomek Komercyjny dał tu popis warsztatu.. :)

Pierwsza scena która mnie powaliła na kolana to gdy w rytm bicia równo tykających jakże umiłowanych serduszek Brygidy i Jefreja bohaterowie opowieści schodzą w baletkach równo ze schodów ruchomych (0:44). Przenikliwym wzrokiem przeszywają galerię handlową (0:46) by ni stąd ni zowąd znaleźć się na mostku dla pociągów (0:51).

(1:04) W cudowny sposób narrator zaczyna opowieść o księżniczce z bajki, tymczasem kamerzysta kręci kamerę rozleniwioną fokę leżącą na trawie i przeglądającą poradnik dla niechcianych 30tek. I Nagle ?

Pojawia się Jefrej i zamaszystym ruchem zdejmuje swe modne okulary. Pierwszy kontakt, pierwsza sekunda – he is the one – daje mu do zrozumienia Brygida zdejmując frotkę i machając fryzurą (1:16)
W tym momencie Sauron, sługa Morgotha zwija swą lunetę, aby zając się pościgiem za Frodo Baginsem.(1:25).

6 lat później.

Romantyczny krajobraz, most w Australii i ciepły piasek. Zaniemówili z wrażanie podczas oświadczyn. Zoom kamery oślepił im oczy, gdyż nie zdołali wymówić nawet słowa. Ona tylko pomachała głową ( co w imię prawa jest przyzwoleniem), on uklęknąć ( co jest oznaką uległości). Twardziel.

I zaczęło się. Epic Journey.

Kajak, koń, balon, wielbłąd, nurkowanie. Kilka miesięcy w trasie z finałem w Kaliforni, czyli siedlisku samurajów bijących w bębny piosenki meskalinowe (2:25). Szyk bojowy samurajów w kierunku zapewne Saratogi prowadzi nie kto inny jak Jefrey – największy pogromca Indian w 2004 roku. Prawą flanką kieruje Brygida w czarnej marynarce ( 2:25) maszerując żwawo swym słoniowym krokiem. Wyniku bitwy nie znamy niestety.

Cięcie.
Powrót do Australii ( przeżyli) i rozkoszne pocałunki wśród czerwonych światełek. Szybki slideshow w stylu nasza-klasa zakończony filmową już ucieczką przed falą napalmu (3:00)

Dalej już nie mogę pisać…wzruszyłem się za bardzo…

Malkontenci są wszędzie, szkoda czasu aby się tym przejmować.

Widać po warsztacie, że to nie jest amatorszczyzna.

Pamiętam jakieś 4-5 lat temu jak dostałem mailem od znajomego Dźwiękowa kartka zapraszająca na ślub. Zmontowane przez ludzi w jednej ze stacji radiowych o zasięgu krajowym.
Pamiętam do dzisiaj tę formę, wklejone głosy znanych osób tak wkomponowane i pomimo, że mówiły o czymś innym niż ten ślub to stanowiły element całości przekazu.

Świetna sprawa i pomimo kilku lat zapamiętana.

A ile pamiętamy papierowych zaproszeń…?

Pozdrawiam.