Wydawać by się mogło, że prawo patentowe ma swoje zdroworozsądkowe granice. Nie w Ameryce. Spółka Eolas Technologies, która w 1999 roku wygrała na patentach w sporze z Microsoftem 521 mln dolarów, jak donosi Wired, teraz postanowiła zawalczyć o wyższą stawkę. Konkretnie o patenty dotyczące interakcji w internecie.

O co chodzi? Zakres pojęcia jest bardzo szeroki. Może on obejmować wyświetlanie w internecie materiałów wideo, automatyczne podpowiedzi w wyszukiwarkach czy obracanie grafik za pomocą aplikacji webowych. Michael Doyle, biolog z Chicago, twierdzi, że jest jednym z wynalazców „interaktywnej sieci”. Na pomysł będący dziś podstawą internetu miał wpaść w 1993 roku, pracując w Uniwersytecie Kalifornijskim.

Co więcej, Doyle, którego reprezentuje Eolas Technologies, miał opatentować pierwszy program do interaktywnych działań za pośrednictwem przeglądarki internetowej. Jak łatwo się domyślić, domaga się z tego tytułu pieniędzy. Pozew został złożony w 2009 roku przeciwko ponad 20 firmom takim jak Adobe, Amazon, Apple, Google, Playboy czy Yahoo.

Od tego czasu większość spółek dogadała się z Eolas (który w międzyczasie zmienił nazwę na Texan). Na placu boju do dziś zostało 8 gigantów internetu, od których pozywający domaga się ponad 800 mln dolarów rekompensaty. Sprawa toczy się właśnie przed sądem w Teksasie, gdzie zeznawał właśnie Tim Berners-Lee, jeden z twórców WWW, a za razem przewodniczący Konsorcjum W3C.

Roszczenia Eolas wydają się śmieszne (a także przerażające), jednak zostały zupełnie na serio potraktowane przez wymiar sprawiedliwości. Jeżeli teksański sąd przyzna pozywającemu rację, ten otrzyma nie tylko wysoką gratyfikację finansową, ale również otworzy to furtkę do dalszych pozwów. Eolas będzie mógł domagać się pieniędzy od pozostałych firm internetowych, zaś prawa patentowe pozwolą zarabiać mu krocie na pracy innych.

Jakkolwiek jestem raczej zwolennikiem ochrony praw autorskich, pomysł aby patentować tak ogólne i powszechnie wykorzystywane rozwiązania uważam za absurdalny. Problemem jednak nie jest firma Eolas, która próbuje – z dobrym skutkiem – zarabiać na lukach prawnych, ale samo prawo. Póki nie zostaną zmienione zapisy dotyczące patentów w internecie, póty niestety tego typu wydarzenia będą się powtarzać.

Skutki zaś wojen patentowych poniosą użytkownicy. To oni najbardziej ucierpią na blokowaniu rozwoju technologii. Oni też będą musieli w taki czy inny sposób z własnej kieszeni zapłacić za gigantyczne sumy, które być może wygra troll patentowy. Chyba już najwyższa pora, aby coś zrobić z przestarzałym prawem.

Projekt nosi nazwę Screenwise, a jego działanie w całości opiera się na wtyczce do przeglądarki Google Chrome, która zbiera informacje na temat odwiedzanych przez nas stron internetowych i wysyła je do analizy. W ten sposób koncern chce, jak sam zapewnia, usprawnić swoje serwisy tak, by dawały więcej satysfakcji i przyjemności z użytkowania niż dotychczas.

Co Google oferuje w zamian? Wspomniane kupony do sklepu Amazon. Za zapisanie się do Screenwise otrzymamy 5 dolarów, a za każde 3 miesiące przesyłania informacji kolejne 5 dol. W ten sposób po roku uczestnictwa w projekcie można uzbierać maksymalną kwotę 25 dolarów. Co ważne, Google zaznacza przy tym, że sam Amazon nie jest sponsorem całej akcji.

Kalifornijski gigant ma innego partnera. Jest nim firma badawcza Knowledge Networks, a więc najprawdopodobniej przesyłane w ramach Screenwise dane posłużą też do przygotowania stosownego raportu. A może on być dostępny pod adresem screenwisetrends.com, który, jak informuje TNW, pod koniec stycznia stał się własnością Google.

Dla Google informacje na temat naszych poczynań w sieci są bezcenne. To na nich opiera się system reklamy kontekstowej, stanowiący źródło ogromnego dochodu firmy. Dane te mogą jednak być wykorzystywane na wiele różnych sposobów – chociażby do odpowiedniej organizacji treści na stronach www, by jak najskuteczniej przyciągała naszą uwagę. Pewnie większość z Was zdaje sobie sprawę jak wiele informacji zawiera historia odwiedzanych stron internetowych po 12 miesiącach. To niemalże skarbnica wiedzy na nasz temat.

Usługa jeszcze nie wystartowała, ale na specjalnie przygotowanej stronie można zostawić swój adres e-mail, bo otrzymać powiadomienie, gdy tylko ruszy. Wymagania to ukończone 13 lat, konto Google oraz zainstalowana przeglądarka Chrome.

Jestem ciekawy ilu czytelników Antyweba zdecydowałoby się na taką ofertę. Na ile wyceniacie swoją prywatność? Bylibyście gotowi zezwolić na roczną inwigilację za 25 dolarów?

Czy jest ktoś, komu podoba się SOPA (Stop Online Piracy Act)? Nawet ci, którzy popierali amerykańską propozycję ustawy, która ma umożliwić wnoszenie nakazów sądowych wobec stron łamiących lub pozwalających na łamanie praw autorskich, zaczęli się stopniowo wycofywać. Na przykład GoDaddy zbojkotowany przez internautów.

Kontrowersyjną ustawę będą zwalczać też wielkie firmy internetowe, które już zapowiedziały rychłe protesty w ramach koalicji Net Coalition. Wśród nich znalazły się takie spółki i organizacje jak m.in.:

1. AOL
2. eBay
3. Facebook
4. Google
5. LinkedIn
6. Mozilla
7. OpenDNS
8. PayPal
9. Twitter
10. Wikimedia
11. Yahoo!

Jak konkretnie chcą firmy walczyć z SOPA? Zatrzymując internet. Trwają właśnie rozmowy między zainteresowanymi, podczas których wyłoniona zostanie odpowiednia data. W trakcie akcji wszystkie strony internetowe podmiotów biorących udział w proteście będą niedostępne. Jeżeli do tego dojdzie, przez 24 godziny będziemy mieli poważne problemy z korzystaniem z dobrze znanych usług internetowych.

Akcja ma na celu pokazać, do czego może doprowadzić wdrożenie SOPA. Dlaczego zdecydowano się na aż tak radykalny krok? W gruncie rzeczy nie dziwię się wielkim firmom, które protestują przeciwko SOPA. Jeżeli ustawa zostanie przyjęta przez amerykańskie władze, uderzy ona mocno w ich interesy – nie tylko na terenie USA, ale również całego świata.

Blokowanie serwisów i stron, które naruszają prawa autorskie jest możliwe bowiem również wobec witryn spoza Stanów Zjednoczonych. Ponieważ SOPA niejasno określa kryteria, kto podpada pod paragraf, może to stworzyć pole do ogromnych nadużyć. Może nawet cenzury, jak jakiś czas temu pokazywał Jan Rybczyński na przykładzie Warner Bros.

Nie wiadomo jeszcze, kiedy odbędzie się blokada internetu, można jednak przypuszczać, że będzie to miało miejsce 23 stycznia. Dzień później amerykański Senat będzie debatował nad przyjęciem SOPA. Na razie internauci mogą protestować na własną rękę – na przykład pobierając dodatek do przeglądarki Chrome informujący nas o stronach popierających ustawę antypiracką.

O kupowaniu tekstów promujących Chrome’a niezgodnie z regulaminem pisałem wczoraj na Anytwebie. Od tego czas uzyskaliśmy odpowiedzi na parę pytań. Sprawa wygląda tak, że Google wynajął zewnętrzną, brytyjską firmę Unruly Media, aby ta przeprowadziła kampanię reklamową w internecie.

Pracownicy Unruly wynajęli z kolei blogerów, płacąc im za każdy tekst, jak się przypuszcza, około 50 dolarów. Blogerzy mieli publikować wpisy zachwalające przeglądarkę Chrome. Z zadania wywiązali się bez zarzutu, produkując około 400 tekstów o wartości śmieciowej. Co więcej, niektórzy z nich zamieścili – łamiąc regulamin reklam Google’a – linki do strony pobierania przeglądarki Chrome.

Szef Unruly już wcześniej zrzucił winę na złych blogerów. Teraz przyszła pora na Google’a. Rzecznik firmy w rozmowie z The Verge powiedział m.in., że:

Google nigdy nie godził się na coś więcej niż reklamy online. Konsekwentnie unikamy tekstów sponsorowanych, w tym także płacenia blogerom za promowanie naszych produktów.

Firma zrzuciła winę na podwykonawcę, czyli Unruly. Agencja reklamowa oskarża z kolei blogerów, ci zaś nie bardzo mogą się bronić. I tak znaleziono sobie wygodnego kozła ofiarnego.

Dobrze, że Google obiecał zmiany w swoim modelu reklamowym tak, aby podobne przypadki więcej się nie zdarzyły. Dobrze też, że Unruly szybko zamieścił odpowiedź na aferę ze sponsorowanymi tekstami. Gorzej, że obie firmy zachowują się tak, jakby nie miały z aferą nic wspólnego. W końcu, to Google i Unruly powinni zadbać, aby tego typu wydarzenia nie miały miejsca.

Moim zdaniem Google jako największy dostawca reklam w internecie, zarabiający krocie na tej gałęzi rynku, powinien stosować zawyżone standardy wobec samego siebie. Twierdzenie, że firma nie wiedziała, jaką kampanię reklamową wdroży Unruly jest śmieszne. Nie mogli tego sprawdzić? W internecie?

Mobilny system giganta z Mountain View, zresztą podobnie jak iOS czy Windows Phone, ma jednak również swoje wady. Te drobne, ale także te więsze, które mogą niekiedy doprowadzić człowieka do szału.

Przydałaby się jakaś ankieta wśród użytkowników Androida na najbardziej wkurzające rozwiązania w systemie. Z mniejszych rzeczy nie znoszę częstych aktualizacji programów i informowania o tym użytkownika (chociaż to nie tylko problem Androida). Nie zawsze zadowala mnie też reagowanie telefonu na dotyk i występujące niekiedy problemy z klawiaturą. Najbardziej jednak wkurzające są aktualizacje systemu.

To oczywiście nie tylko wina Google’a, ale w dużej mierze producentów sprzętu. Męczenie się z Kiesem Samsunga potrafi wyprowadzić z równowagi nawet świętego. Niestety, aby być na czasie z aktualizacjami trzeba tak naprawdę mieć smartfona od producenta, któremu zależy na kliencie. Albo też robić to samemu, jak cała rzesza miłośników różnorakich modyfikacji Androida.

Z aktualizowaniem popularnego Andka ma nawet problem… Google. Okazuje się, że firma wstrzymała właśnie uaktualnienie systemu do wersji Ice Cream Sandwich dla smartfona Nexus S. O problemach z pobraniem aktualizacji donosili użytkownicy, Google zaś pod wpływem ich sugestii postanowił na razie ją wstrzymać.

Nie wiadomo jeszcze, kiedy firma wznowi aktualizację swojego telefonu. Na uaktualnienie oprogramowania do wersji 4.0 ze strony Samsunga nawet nie wiem, czy jest sens czekać. Niestety, w podobnej sytuacji może być wielu użytkowników Androida, o których wspieraniu producenci sprzętu niespecjalnie myślą.

Co z tego, że codziennie aktywowanych jest 700 tys. telefonów z Androidem, skoro tak trudno jest aktualizować system? W tym względzie znacznie bardziej podoba mi się model Apple’a czy Microsoftu, którzy pilnują, aby najnowszą wersję oprogramowania dostał każdy użytkownik. Zwłaszcza twórca Windows Phone zasługuje na pochwałę, bo w odróżnieniu od Apple’a, ma do obsługi wiele modeli telefonów różnych firm. Google też mógłby zastanowić się nad podobnym rozwiązaniem.

Roszczenie dotyczy prawdopodobnie poniższego fragmentu programu. Używam słowa prawdopodobnie, gdyż Universal nie komentuje sprawy.

W związku, z tym że nie mamy zbyt dużo informacji, pozwolę sobie na własny komentarz do sprawy oraz opis tego, co mogło mieć miejsce.

Według mnie, Universal (oraz inne wytwórnie) walczy z usługami takimi jak MegaUpload, z obawy przed ich próbami stworzenia ofert umożliwiających dostęp do legalnych treści. Universal obawia się, że w przyszłości, serwisy takie jak MegaUpload mogą w pewnym stopniu, stać się konkurencyjnym kanałem dystrybucji lub nawet jakąś formą wydawcy.

Z kolei MegaUpload ma złą sławę, bowiem przez długi okres był jednym z głównych miejsc w sieci, gdzie można było odnaleźć pirackie treści, których prawa autorskie często należały do Universal. Wytwórnia miała więc i w sumie nadal posiada prawo do roszczeń wobec MegaUpload, gdyż nielegalne treści nadal pojawiają się w serwisie.

Tym razem sprawa jest jednak zupełnie inna. Universal rości prawa do materiałów wykorzystanych w spocie reklamowym MegaUpload. Co prawda, nie wiadomo jaka część spotu podlega właściwie prawom autorskim, ale wiemy że Universal zgłosił roszczenie. Spot ten pokazany został w programie Tech News Today, co spowodowało, że Universal zażądał od YouTube usunięcia z serwisu wspomnianego odcinka.

Tutaj budzi się we mnie obrońca wolności słowa. Tech News Today to program informacyjny, którego celem jest przekazywanie widzom wiadomości oraz komentarzy ze świata technologii. Sprawa MegaUpload jest właśnie jedną z takich informacji. Roszczenie praw autorskich do materiału informacyjnego na temat praw autorskich wydaje się przejawem jakiejś daleko posuniętej paranoi lub…

…próbą cenzurowania niewygodnych informacji. To jest moment, w którym należy powiedzieć – stop! Ochrona praw autorskich oraz własności intelektualnej to słuszne idee, ale tylko do pewnego momentu. Takim momentem jest wykorzystywanie ich do cenzury.

Na to pozwolić nie możemy.

Zdjęcie do ilustracji: johnryanrecabar.wordpress.com

W sumie można było to przewidzieć. Człowiek jest zdolny do wszystkiego, a głównie do łamania praw ustanowionych przez samego siebie. Obłuda jednak zawsze wzbudza słuszne oburzenie, zwłaszcza w przypadku kogoś, kto powinien stać na straży prawa. O pobieraniu nielegalnych plików przez osoby z organizacji antypirackich informuje strona YouHaveDownloaded.com.

Tym razem owymi latarniami okazały się dwie organizacje walczące z piratami w internecie. To znana wielu RIAA (Recording Industry of America) oraz nieco mniej popularny Department of Homeland Security (DHS). Pracownicy obu organizacji nagminnie ściągali i udostępniali nielegalnie pliki w internecie. Powinniśmy teraz oczekiwać, że sami nałożą na siebie kary i wpłacą grzywny do swoich organizacji za złamanie prawa.

Jak wynika ze statystyk, pracownicy organizacji antypirackich to rozrywkowi ludzie. Lubią obejrzeć sobie takie seriale jak „Dexter” czy – co za ironia – „Prawo i porządek”. Ściągają także narzędzia do konwersji plików audio (AVS Audio Converter). Część pracowników okazała się miłośnikami rapu – z BitTorrent pobierali m.in. album „American Gangster” Jay-Z. Ponieważ korzystanie z torrentów nie ogranicza się tylko do ściągania, ale również udostępniania plików, RIAA i DHS przyczyniły się również aktywnie do wzrostu piractwa w sieci.

Wcześniej również na YouHaveDownloaded.com udowodniono, że pirackie filmy i seriale ściągają pracownicy hollywoodzkich wytwórni filmowych. Wśród łamiących prawo znalazły się takie studia filmowe jak Sony, Universal czy Fox.

Ktoś powie, że nie można oceniać całej organizacji na podstawie działań paru jej pracowników. W DHS pracuje np. około 200 tys. osób. Moim zdaniem to błędne założenie. Właśnie dlatego, że ani RIAA, ani DHS nie potrafią przypilnować własnych ludzi, należy im się surowa nagana. Nie można ścigać piratów w internecie, a samemu mieć za uszami. To jest po prostu nie fair w stosunku do ludzi, którzy nie popierają piractwa.

Źródło grafiki: TorrentFreak

Zacznijmy od cyfr. W Polsce z internetu nie korzystało nigdy około 33% obywateli. To znaczna poprawa w porównaniu z 2006 rokiem, kiedy liczba ta wynosiła ponad połowę badanych. Zwiększyła się natomiast liczba Polaków posiadających dostęp do internetu szerokopasmowego. Podczas gdy 7 lat temu było ich ledwie 22%, teraz z szybkich połączeń cieszy się 61% domostw. Ogólnie dostęp do internetu ma 67% polskich gospodarstw.

W porównaniu ze średnią wypadamy całkiem dobrze. Stały dostęp do globalnej sieci posiada 73% europejskich gospodarstw, a szybki internet 68%. Liczby te bardzo wzrosły w ostatnich latach, zaś cyfryzacja nadal postępuje. W czołówce krajów z największym odsetkiem gospodarstw z internetem są Skandynawowie (Islandia – 93%, Norwegia – 92%) oraz najbogatsze państwa (Niemcy – 83%). Gorzej w biedniejszych krajach.

Kto nigdy nie korzystał z internetu?

O ile cyfry są jasne, problem pojawia się, gdy chcemy zinterpretować dane. No bo – zgodnie z przysłowiem – szklanka może być do połowy pusta, albo do połowy pełna. 24% Europejczyków bez internetu to dobrze, czy wręcz przeciwnie? Łatwo tutaj wpaść w przesadę i zacząć głosić, że źle się dzieje z Europą. Słaby dostęp do internetu powoduje cyfrowe wykluczenie, gorszy rozwój i mniejszą konkurencyjność na rynku.

Czytam raport Eurostatu i jakoś nie widzę, co w nim szokującego. Przemysław Pająk, jako jeden z zatrwożonych badaniami, zapewne się ze mną nie zgodzi. Jasne, dostęp do internetu jako forma edukacji powinien być zapewniony jak najszerzej. Nie oznacza to jednak, że każdy dom w Europie koniecznie musi mieć własne łącze.

Nie przerażałbym się też podziałem na północ z upowszechnionym dostępem do sieci oraz południe Europy, gdzie statystyki są znacznie niższe. Oczywiście, wynika to z sytuacji finansowej naszego kontynentu, jednak nawet w takich państwach jak Rumunia czy Grecja różnice między tym, co było jeszcze parę lat temu, a obecnym statusem są bardzo duże. Dla przykładu w Grecji wprawdzie dostęp do szerokopasmowego internetu ma tylko 45% gospodarstw, ale w 2006 roku było ich… 4%. W Rumunii liczba osób niemających dostępu do sieci spadła z 74% jeszcze kilka lat temu do 54% obecnie.

Nie ma więc co załamywać rąk, ani też twierdzić, że jedna trzecia Polaków nie wie, co to jest internet. Wie, a w dodatku cyfryzacja cały czas postępuje i wkrótce pewnie nawet ci, którym specjalnie nie zależy na dostępie do sieci, będą go mieli.

Przejęte domeny należały wcześniej do Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej (NASK) podległej ministerstwu. Niestety, nie bardzo wiadomo, jak doszło do sprzedaży domen przez Agorę. W odpowiedzi na pytania posła Stanisława Pięty NASK stwierdził, że domeny Polska.pl i Poland.pl nie zostały de facto sprzedane, a jedynie wydzierżawione. Na jaki okres? Pod jakimi warunkami? Tego nie wiemy, bo zawarto umowę z Agorą, „której szczegółowe warunki stanowią tajemnicę handlową.”

O co chodzi? Nie bardzo wiadomo. Nie ogłoszono żadnego przetargu, ani oficjalnych wiadomości dotyczących przejęcia wymienionych domen. Nie wiemy, ile zapłaciła Agora za przejęcie, ani jak szczegółowo będzie wyglądać dzierżawa Polski.pl i Poland.pl. Znaków zapytania jest jeszcze więcej, zaś nowy właściciel nie kwapi się z odpowiedzią. Jolanta Jędrysek, piarowiec Agory, stwierdziła jedynie, że więcej wiadomości ujawnionych będzie… później.

NASK zdradził tylko tyle, że pieniądze zdobyte dzięki transakcji pójdą na walkę z dziecięcą pornografią w internecie. Szczytny cel, ale finanse na tego typu działalność można zdobyć też w inny sposób. Na pewno nie wyprzedając najlepsze adresy mogące reklamować nasz kraj. Ktoś powinien odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w ogóle doszło do transakcji. A także, dlaczego MSZ używa do promowania naszego kraju takich adresów jak Polska.gov.pl i Poland.gov.pl, zamiast skorzystać z prostszego i bardziej intuicyjnego rozwiązania?

Źródło grafiki: TVP Info

KRRiT najwyraźniej chce zrobić duży skok na kasę. Posiadacze komputerów od dawna są solą w oku Rady – słuchają radia, a niektórzy nawet oglądają telewizję za darmo. Dlatego też proponuje się ustawę, która rozszerzy obowiązek płacenia abonamentu. Właściwie to płacić będą musieli wszyscy, projekt zakłada bowiem pobieranie pieniędzy od tych obywateli, którzy mają w domu prąd. Zakłada się, że każdy, kto korzysta z energii energetycznej, automatycznie ma telewizor, radio albo komputer. Logiczne, prawda?

Z tej logiki wynikają jednak absurdy. Proponowany projekt nowej ustawy zakłada, że abonament będzie ściągać się jakby zaocznie. To znaczy zakłada się, że powinien uiszczać go każdy. Jeżeli będziemy chcieli go uniknąć, należy przedstawić w urzędzie dowody na to, że nie jest się wielbłądem. Przepraszam, że nie ma się radia, telewizora i komputera. Swoją drogą, ciekawe co ze smartfonami?

(fot. PAP/Tomasz Gzell)

Kiedy już wszyscy będą zmuszeni do płacenia abonamentu, KRRiT łaskawie zastanowi się nad obniżeniem miesięcznej składki. Obecnie płacimy Radzie ponad 16 zł za użytkowanie telewizora i radioodbiornika, a od stycznia przyszłego roku opłata ta wzrośnie do 18,50 zł miesięcznie.

Dworak w wywiadzie dla radiowej Trójki powiedział, że w tym roku uda się najpewniej zebrać więcej pieniędzy z abonamentu (470 mln zł). Pieniądze pójdą – jakżeby inaczej – na pełnienie legendarnej misji. Zapewne w jej ramach obejrzymy kolejne odmiany „Tańca na lodzie”, „M jak miłość”, a także głupawych teleturniejów. Wartościowe programy będą nadal spychane albo do niszowej i słabo opłacanej TVP Kultura, albo wyświetlane w środku nocy.

Źródło grafiki: TVP Info