Książek można słuchać z poziomu przeglądarki internetowej lub dowolnego telefonu komórkowego (do czego przygotowano specjalną wersję mobilną witryny). Każdego dnia w serwisie pojawia się audycja z fragmentem znajdujących się w ramówce powieści. Użytkownik może ją przesłuchać i ewentualnie zdecydować się na zakup wybranej pozycji.

Nakanapie.fm nie jest radiem w stricte tego słowa znaczeniu. Nie musimy zatem pędzić na złamanie karku na wybraną godzinę, bo właśnie wtedy zaczyna się audycja. Mamy zatem do dyspozycji listę książek z informacjami o tym, jaka część jest danego dnia odtwarzana. Wystarczy kliknąć i zanurzyć się w “lekturę”.

Każda książka została podzielona na ponad 20-30 odcinków po 15-25 minut. Obecnie radio ma w ramówce 6 tytułów (m.in. takie perełki jak “Kolor Magii” Pratchetta, czy “Sługa Boży” Jacka Piekary). Daje się jednak zauważyć dość dużą różnorodność – znajdą tutaj dla siebie coś nie tylko miłośnicy fantastyki, ale też sympatycy kryminałów czy książek podróżniczych. Można się też spodziewać, że z czasem liczba dostępnych pozycji będzie rosła.

Doborowo wygląda również obsada lektorów, którzy będą podawali na tacy książki w radiu. W wypowiedzi dla Socialpress.pl Przemysław Komorowski, wymienił m.in. Jarosława Boberka, Rocha Siemianowskiego, Krzysztofa Tyńca, Adama Ferencego,  Roberta Więckiewicza.

Pomysł radia z audiobookami jest moim zdaniem genialnym rozwiązaniem jeśli chodzi o promocję tego typu książek. Każdy zainteresowany może na własnej skórze sprawdzić daną pozycję i przekonać się, czy warto wydać na nią pieniądze. Ci najbardziej zapaleni mogą natomiast codziennie wchodzić na stronę radia i wysłuchiwać odcinka po odcinku. Jest to też swego rodzaju czynnik mobilizujący, bo opuszczenie jednego dnia wiąże się ze stratą fragmentu powieści. Z drugiej strony zwiększa szansę na to, że użytkownik zdecyduje się wówczas na zakup pełnej wersji. Mamy zatem zadowolonych z darmowych treści internautów i dostawców, którzy mogą liczyć dochód z projektu. Myślę, ze układ jest bardzo sprawiedliwy.

Ciekawym dodatkiem do całości jest też możliwość wygenerowania widżetów na stronę www, dzięki czemu internauci mogą słuchać kolejnych odcinków bezpośrednio z poziomu dowolnego bloga czy serwisu. Dla ich posiadaczy to okazja na dodanie wartościowych treści, natomiast właściciele serwisu w ten sposób zwiększają zasięg usługi, co przekłada się na liczbę słuchających i kupujących. Kolejny przykład sprawnie działającej synergii.

Tyle teorii. Jak będzie to wyglądać w praktyce? Wszystko zależy od liczby użytkowników, którzy w ostatecznym rozrachunku zdecydują się na zakup audiobooków. Pierwsze wrażenie serwis robi jak najbardziej pozytywne. Jeżeli autorzy będą sukcesywnie zwiększać jego zasięg, ofertę i zasób funkcji (na dobry początek przydałby się jakiś system powiadomień) to z pewnością przyciągnie grono sympatyków i stałych słuchaczy.

A może znacie inne miejsca w sieci, gdzie można za darmo, legalnie posłuchać audiobooków?

Przede wszystkim poraża mała liczba aplikacji dostępnych na tablety w markecie Androida. Brak jest naprawdę dość podstawowych aplikacji nie mówiąc już o tym, że instalując coś ze sklepu nigdy nie mamy do końca pewności jak to będzie wyglądać na naszym urządzeniu.

Innym problemem Kindla była też jego wydajność. Urządzenie zachowywało się bardzo niestabilnie. Czasem działało zupełnie normalnie po to aby za chwilę zawiesić się na kilka sekund na zupełnie losowo dopieranych aplikacjach czy czynnościach. Na przykład przy otwieraniu przeglądani internetowej lub przewijaniu listy z aplikacjami. W tamtym momencie trudno było stwierdzić czy wina leży po stronie systemu poprawionego przez Amazon czy też jest po stronie sprzętowej.

Z wyżej wymienionych powodów mój Kindle na dłuższy czas poszedł w odstawkę. Niedawno jednak Grzesiek zaproponował, żeby zainstalować na nim Android 4.0 czyli najnowszy system mobilny Google. Ponoć było już z nim coraz więcej doświadczeń na Kinlde oraz kilka dość dokładnych opisów jak go zainstalować dlatego podjęliśmy próbę (to znaczy Grzesiek Ułan dokładnie:). W weekend dostałem od Grześka dwa maile – pierwszy z informacją, że w modyfikacji Androida 4.03 – MIUI, sporo rzeczy na Kindle nie działa (mocno odczuwalny brak rotacji ekranu) i praktycznie nie da się go użyć a później mail z informacją, że jednak poszło przy Android 4.03. powstałym na bazie CM9.

Dziś z rana zabrałem się więc za testowanie. Jako, że dawno z Androidem nie miałem do czynienia w wersji na tabletach dlatego chwilę zajęło mi przyzwyczajenie. Efekt posadzenia Androida 4.03 na Kindle przeszedł jednak moje najśmielsze oczekiwania. Przede wszystkim urządzenia działa dużo sprawniej niż z systemem spreparowanym przez Amazon. Skończyły się lagi i zawieszenia. Odpaliliśmy testowo Facebook, Goolge+. TVN Player w wersji na tablety, przeglądarkę, Angry Birds i wiele innych. Wszystko bez większych problemów.

Nie udało nam się natomiast uruchomić czy też zmusić do działania bety Chrome – nie wiem jeszcze dlaczego. Co ciekawe nie mam jej chyba jeszcze w polskim Android Market a przynajmniej ja z poziomu Kindle nie mogłem znaleźć tej przeglądarki. Problemy z funkcjonowaniem ma też Youtube, który nie ładuje do końca filmów pokazując komunikat o przerwanej komunikacji. Poza tym wszytko inne działa w najlepszym porządku. Piękne notyfikacje, chat, gmail śmigają jakby ten system był szyty dla Kindle.

Jeszcze słowo o baterii bo to jest zawsze interesująca kwestia jeśli chodzi o tablety. W chwili obecnej Kindle Fire pod Android 4.03 pokazuje nam ok 77% stanu baterii przy prawie 3 godzinach intensywnej pracy (bo właśnie męczymy go na rożne sposoby).

Nasz pierwszy polski sztuczny satelita nazywa się PW-Sat, należy on do kategorii miniaturowych satelitów. W przybliżeniu ma kształt kostki o boku 10 cm i masie 1 kg. Wymiary jednak nie powinny nikogo zmylić ponieważ jak twierdzą konstruktorzy z Politechniki Warszawskiej

Zadaniem PW-Sat będzie deorbitacji czyli zejście z orbity w atmosferę ziemi – czego owe maleństwo nie przeżyje gdyż podczas tego procesu spłonie. Nie jest to jednak misja samobójcza tylko tak naprawdę test procesu likwidacji starych satelit, które zamiast krążyć po orbicie będą w ten sposób niszczone.

Przebieg całej misji wygląda dość ciekawe. Start następuje jak już wspomniałem jutro o 13:00. Po około 70 minutach od startu nastąpi rozłączenie satelity od rakiety. Po kolejnych 30 minutach nasza satelita rozłoży anteny komunikacyjne. Po miesiącu natomiast nastąpi rozłożenie ogona (z tego co rozumiem działa on jak hamulec) co zainicjuje proces wymuszonej deorbitacji. Cała misja zakończy się natomiast za rok kiedy to PW-Sat ponownie wejdzie w atmosferę i spłonie.

Pełną informację na temat tego niesamowitego wydarzenia znajdzicie na stronie www.sztucznesatelity.pl

W chwili obecnej Stick & Play ma w katalogu 10 gier, do końca roku planują dostarczyć jeszcze 40.

Dla kogo jest ta usługa? Przede wszystkim dla firm i marek które chcą urozmaicić interakcję z swoimi użytkownikami/klientami na Facebooku a nie chcą jednocześnie wydawać na to dziesiątek tysięcy na dedykowaną grę pisaną na zamówienie. Dzięki Stick & Play za kwotę ok 1000 PLN mają własną, którą mogą ubrać w własne firmowe barwy i rozesłać użytkownikom.

Inną grupą klientów są oczywiście agencje które mogą oferować gry Stick & Play w swoich pakietach, od razu przychodzi mi też do głowy PKT.pl które w swojej paczce z social media mogłoby za dodatkową opłatą instalować klientom gry.

Zadałem jedno proste pytanie Pawłowi Jarco, który jest zaangażowany w ten projekt. Zapytałem ile zarobili i czy to w ogóle potrafi na siebie zarabiać? I wtem ktoś wreszcie odpowiedział! Kwota jest niebagatelna bo Stick & Play w dwa miesiące wygenerował 40 tysięcy netto a ten miesiąc szykuje się na rekordowy jeśli chodzi o przychody. Przy 10 grach w katalogu. Plany odnośnie dalszego rozwoju są dość oczywiste w przypadku takiej usługi, więcej aplikacji i sio do innych krajów. I to też planują zrobić.

Przykładowa gra

Podsumowując – mamy prostą usługę dostarczającą to czego klienci potrzebowali. Model biznesowy też jest dość oczywisty, chcesz skorzystać kupujesz – ceny podane są wprost na stronie. Nie ma negocjacji i pisania ofert. No i najważniejsze startup od początku zarabia.

Już w I połowie bieżącego roku ma ruszyć usługa o nazwie Manta Mobile. Będzie ona działać na podobnych zasadach, co w przypadku innych operatorów wirtualnych, czyli otrzymamy kartę SIM do umieszczenia w urządzeniu. Z tym wyjątkiem, że Manta oferuje swoim klientom nielimitowany, darmowy dostęp do internetu mobilnego. Wedle zapewnień producenta użytkownicy nie będą obarczani żadnymi dodatkowymi opłatami. Dodatkowo oczywiście będzie istniała możliwość doładowania konta w sposób identyczny jak w przypadku zwykłych usług typu prepaid, aby móc wykonywać połączenia telefoniczne.

Manta Mobile ma być za darmo dołączana do wszystkich tabletów wyposażonych w modemy 3G, co jest jednoznaczne z zapewnieniem ich użytkownikom darmowego dostępu do sieci. Producent zapewnia, że zasięg usługi to 95 proc. powierzchni kraju. Nie padły jednak żadne konkretne nazwy operatorów, których architektura sieci zostanie wykorzystana.

Oczywiście Manta nie porzuca dotychczasowej strategii, która polega na wypuszczaniu na rynek niedrogich i tabletów, których cena nie przekracza 1 tys. złotych. Do tej pory urządzenia te pozostawiały wiele do życzenia, jeśli chodzi o parametry. Stosowano w dalszym ciągu oporowe panele dotykowe, archaiczne procesory i niewiele RAM-u. Seria PowerTab ma podnieść poprzeczkę. Co prawda o Androidzie Honeycomb czy Ice Cream Sandwich w dalszym ciągu możemy pomarzyć, ale pojemnościowe wyświetlacze, procesory pracujące z częstotliwością 1,2 GHz mają już być w tym przypadku standardem. Zapowiedziany właśnie 7-calowy model MID05 ma kosztować 499 złotych i oferować poza tym 512 MB RAM, GPU 400 MHz, porty USB i HDMI, a także baterię, która wedle zapewnień producenta wystarczy na 6 godzin pracy.

Oferta wygląda nad wyraz atrakcyjnie. Do tej pory jednym z zasadniczych problemów, z którym borykały się osoby kupujące tablety z modułem 3G (bez podpisanej umowy z operatorem) był właśnie dostęp do sieci. Półśrodkiem było kupowanie właśnie prepaidów, które jednak wymagały ciągłego doładowywania. Tutaj dostajemy internet kompletnie za darmo.

Pojawia się też oczywiście szereg wątpliwości, które rozwieje premiera pierwszego urządzenia z Manta Mobile. Przede wszystkim zastanawia mnie zasięg usługi. To oczywiste, że nie wszędzie uda się uzyskać obiecaną przez producenta prędkość 3,6 Mbps. W moich rodzinnych stronach (10 km drogi od dużego miasta – Płocka) do tej pory żaden z operatorów nie ma zasięgu 3G, a z pewnością nie jest to odosobniony przypadek.

Niemniej  myślę, że krok polskiej firmy w takim kierunku jest jak najbardziej gody pochwały i niewątpliwie wyznacza nowy standard, podnosząc przy tym konkurencyjność produktów Manty. Seria PowerTab to idealne rozwiązanie dla użytkowników, którzy chcą komfortowo surfować po sieci, oglądać wideo, czytać książki i czasopisma. Jeśli dodamy do tego darmowy dostęp do sieci – cóż można chcieć więcej za kilkaset złotych? Polskie przedsiębiorstwo jak żadne inne zna realia rodzimego rynku i właśnie to udowodniło.

Historia firmy Infinite Dreams jest dość ciekawa bo wszystko zaczęło się w latach 90 kiedy to dwóch kolegów z liceum zabrało się za pisanie gier na Amigę. Niektóre z nich jak Alien Target czy na przykład Msr. Tomato były nawet oficjalnie wydane przez LK Avalon.

Później drogi Mark Wyszyńskiego i Tomasza Kostrzewskiego się rozeszły (okres studiów itp) po to aby w 2001 ponownie się spotkać i założyć Infinite Dreams. Roku później wypuścili jedną z swoich pierwszych produkcji czyli Karnaaj Rally – wyścigi samochodowe dość podobne do tego dzisiejszych Reckless 2 z iOS.

W tamtych czasach Infinite Dreams miało mocną pozycję jeśli chodzi o gry na Symibiana ale niestety na tych produkcjach nie dało się zarobić. Ani Nokia ani też żaden inny producent nie wpali na pomysł sklepu z aplikacjami – cóż za zmarnowany potencjał biorąc pod uwagę ówczesną pozycję Nokia.

Infinite Dreams miało w swojej historii dość ciekawe epizody – pracowali na przykład dla Atari nad bardzo znanym tytułem Micro Machines na GBA (pamiętacie tę grę?)

Te dwa wyżej wymienione tytuły przyniosły spółce pierwsze konkretne pieniądze. Później pojawiła się Nokia, zainteresowana młodym zespołem znanym już w świecie developerów gier na ich platformę. Były to czasy konsoli (chyba tak można ją nazwać) Nokia ngage. W między czasie robili też gry mobilne na różne platformy aż wreszcie w 2009 roku zabrali się za iOS i do chwili obecnej stworzyli już kilkanaście gier.

W rozmowie pytałem się czy bardziej opłaca się robić szybkie produkcje jak właśnie CAN KNOCKDOWN czy też gry bardziej zaawansowane i wymagające dużo większego nakładu czasu i pieniędzy. Marek odpowiedział, że duże tytuły to zawsze dużo większe ryzyko i koszta – na takie produkcje mogą sobie pozwolić tylko firmy które mają już stabilną pozycję jeśli chodzi o przychody.

Natomiast małym firmom developerskim zdecydowanie nie poleca zaczynać czy też tworzyć w początkowym okresie duży i zaawansowanych gier. Ryzyko czy szansa na sukces są zarówno w przypadku tygodniowej produkcji jak i dużej gry bardzo zbliżone a niestety koszty są znacznie większe.

Przy produkcji Jelly Defense nie mieli pewności, że ich wkład w tę grę się zwróci (a pracowali nad nią wiele miesięcy). Chcieli zrobić jak najlepszy jakościowo produkt ale nie dawało to żadnej gwarancji na zwrot z inwestycji. Przykładów dobrych gier które nigdy nie przebiły się do zestawień top100 jest przecież bardzo dużo.

Problemem dla producentów aplikacji mobilnych jest przede wszystkim dość ograniczony marketing, który nie pomaga wypromować dużego tytułu. Marek twierdzi, że bardzo słabo działają wszelkiego rodzaju rekomendacje w serwisach o grach mobilnych i recenzje na blogach – cały czas więc trzeba liczyć na to, że nasz tytuł pojawi się w rekomendowanych w app storze. Tej pozycji jednak nie da się od Apple ani kupić ani też zdobyć w żaden inny sposób. Co prawda duzi wydawcy mający już bezpośredni kontakt z Apple mają nieco łatwiej ogłaszając swoje nowe produkcje ale nadal nie gwarantuje to pozycji w rekomendowanych aplikacjach.

Wracając jednak do Infinite Dreams – w chwili obecnej z tego co widać firma radzi sobie bardzo dobrze. Kilkanaście tytułów w App Storze które ciągle generują przychody pozwala im skupić się nad kolejnym dużym tytułem, którym będzie K-rally czyli stary hit (Karnaaj Rally) przeniesiony na iOS. Wyzwanie jest dość spore bo w tej kategorii gier można powiedzieć, że rządzą takie tytuły jak wspomniany wcześniej Reckless Racing 2.

Niestety Infnity Dreams nie chce dzielić się żadnymi liczbami związanym z ich biznesem, zarówno jeśli chodzi o wyniki finansowe jak również ilości pobrań konkretnych pozycji. Oficjalnie podają natomiast, że ich aplikacje w sumie przekroczyły 20 milionów pobrań.

Przy okazji pytania o liczby zahaczyłem też o temat Androida. Marek powiedział, że dla nich przenoszenie gry na ten system nie jest to duży problem ponieważ używają wieloplatformowych silników. Natomiast Android przychodowo jest jednak cały czas problemem – na platformie mobilnej Google zarabia się dużo trudniej. W przychodach Infinite Dreams czyli firmy zajmującej się generalnie grami mobilnymi Android generuje zaledwie ok 10%. Choć jak twierdzi Marek warto przenosić gry na tę platformę bo jej wyniki powoli się poprawiają.

Najciekawszym wnioskiem natomiast dla mnie z tej całej dyskusji jest fakt, że tak naprawdę cały rynek związana z aplikacjami mobilnymi powstał w momencie pojawianie się Applowego App Store. Przez rynek mam na myśli oczywiście podaż i popyt jak również odpowiedni poziom zarobków dla developerów. ID już wcześniej zarabiało coś na produkcjach dla symbiana ale były to kwot nieporównywalne z tym co można uzyskać w dzisiejszych czasach. Przypomnę, że według szacunków firm analitycznych wartość sprzedaży na rynku aplikacji mobilnych ma sięgnąć blisko 40 miliardów dolarów do roku 2015.

Happy Hours

Już teraz jednak mam dla was kilka ciekawych wiadomości związanych z GM. Przede wszystkim ruszyła już rejestracja i z tej okazji mam dla 50 czytelników Antyweb kod ØBST-0401-0526-86 na dodatkową zniżkę na bilety. Przypominam, że do końca lutego obowiązuje promocyjna cena 669 PLN, a dodatkowo kod obniża tę stawkę o 100 PLN.

Konkurs

Teraz słowo o konkursie aplikacji mobilnych, który swój finał będzie miał podczas konferencji. Chcemy wyróżnić 15 dobrych mobilnych aplikacji, po 5 na każdy z systemów czyli iOS, Android i WP7.

Przebieg konkursu będzie następujący:

Etap 1) Do 15.03.2012 zbieramy zgłoszenia (formularz poniżej)
Etap 2) Z zgłoszonych aplikacji robimy wstępną selekcje 30 aplikacji
Etap 3) Jury (w doborowym składzie, który podamy za chwilę) wybiera po 5 wyróżnionych aplikacji per system mobilny. Oceniać będziemy jakość wykonania, pomysł, potencjał rynkowy, funkcjonalność itp.

Wyróżnione firmy będą prezentowane podczas konferencji w specjalnych blokach tematycznych (oczywiście autorzy aplikacji zostaną o tym poinformowani)

To w skrócie tyle (szczegółowe informacje dostępne będą niedługo na stronie konferencji). Jeśli chodzi o zgłoszenia to przyjmujemy je tylko od twórców/autorów aplikacji, tylko działające produkcje (żadnych prototypów czy zamkniętych wersji beta), maksymalnie 2 per firmę. Warunkiem koniecznym jest też poprawne wypełnienie i podanie danych w formularzu – warto zwrócić szczególną uwagę na formę opisu aplikacji.

Zgłoś aplikację już teraz!

Nasze urzędy w założeniu oferują platformę umożliwiającą komunikację między petentami a urzędnikami. W tym wypadku chodzi o czat on-line i forum. W zamian za otrzymaną pomoc możemy urzędnika i urząd w którym pracuje nagrodzić pozytywną oceną, natomiast przed brakiem pomocy, lub nie udzieleniem wyczerpującej informacji możemy ustrzec innych wydając negatywna ocenę danego urzędu i skierować swoje pytanie do innej jednostki. Każdy urząd ma swoją wizytówkę, z której dowiemy się wszelkich danych kontaktowych wszystkich oddziałów, godziny pracy oraz wspomniane opinie i oceny. Serwis zawiera również ranking najlepszych, najgorszych i nowo dodanych urzędów.

Projekt skierowany jest do osób pełnoletnich oraz administracji samorządowej. Model biznesowy serwisu ma w przyszłości polegać na niewielkich reklamach oraz dobrowolnym nagradzaniu za pomocą premium SMS. Domyślam się, że jeżeli uda się dzięki Naszym Urzędom zaoszczędzić sporo czasu, możemy swoją wdzięczność do twórców serwisu wyrazić w tej konkretnej formie uznania. To całkiem ciekawy pomysł. Trudno przewidzieć czy sprawdzi się i pozwoli twórcom strony na jej utrzymanie, jednak podoba mi się idea nagradzania poprzez dobrowolne przekazywanie drobnej kwoty w zamian dobrze wykonanej pracy. Sam staram się wynagradzać autorów na których mi zależy i mam nadzieję, że coraz większa świadomość pozwoli w przyszłości zmniejszyć ilość reklam w sieci.

Zanim przejdę do dalszej części, muszę zaznaczyć, że sam fakt, że ktoś postanowił zmierzyć się z niewdzięcznym tematem urzędów zasługuje na moje uznanie. Bardzo cieszą mnie wszelkie działania, które maja na celu poprawienie usług świadczonych przez placówki państwowe. Nie jest to sprawa łatwa, ponieważ tego rodzaju struktury są bardzo odporne na wszelkiego rodzaju wpływ. Stąd też pierwsze pytanie jakie przyszło mi do głowy, gdy pierwszy raz zobaczyłem Naszeurzedy.pl, brzmiało: co spowoduje, że urzędy zechcą korzystać z tego serwisu? Co będzie dla nich główną mobilizacją, żeby poświęcać swój czas w przerwie od pracy, na udzielanie odpowiedzi petentom w internecie, czy to na forum, czy na czacie? Napisałem takie zapytanie do twórców serwisu.

Według nich główną motywacją ma być wypromowanie siebie i swojego urzędu w internecie oraz wspomniany system oceniania przez petentów. Najlepiej ocenione 3 urzędy będą promowane przez serwis na jego banerach. Niestety, taka motywacja wydaje mi się zdecydowanie niewystarczająca. W dalszym ciągu nie rozumiem, czemu urząd i jego pracownicy mieliby startować w jakimś plebiscycie w internecie i starać się o pierwsze miejsce. Nie wiem na jakie korzyści takie wypromowanie miałoby się przekładać. Nie znam dobrze funkcjonowania takiej instytucji od środka, więc może coś przeoczyłem, ale wedle mojej wiedzy, to czy urząd będzie pierwszy, czy ostatni nie wpłynie znacząco na jego funkcjonowanie. Dlaczego więc urzędnicy mieliby się logować do systemu i odpowiadać na jakiekolwiek pytania ponad to co robią na co dzień? Jestem przekonany, że bez zaangażowania urzędników serwis nie przetrwa, nawet jeżeli petenci będą wystawiać oceny, zwykle pewnie negatywne, bo wyładowanie swojej frustracji to jedyna wystarczająco silna motywacja do działania, będzie to przypominało nawoływanie na puszczy.

Zastanawiam się również co mogę z urzędnikiem załatwić poprzez czat czy forum, nawet gdyby ten miał chęć ze mną rozmawiać. Zwykle jak wybieram się coś załatwić, to wiąże się to z koniecznością opłaty skarbowej, odebrania lub złożenia jakiegoś pisma, podbiciem pieczątki etc. Wracamy więc do ocen i ich wpływu na urzędy.

Nie spisuje od razu całego projektu na straty, wciąż możliwe jest dodanie do pomysłu jakiejś formuły, która zadziała. Być może ktoś ma dobry pomysł jak to zrobić i zdecyduje się zostawić go w komentarzach. Jednak w chwili obecnej najbardziej brakuje mi właśnie tego czegoś, co pozwoli cały serwis rozkręcić i przekonać do niego pracowników placówek państwowych.

Jeśli chodzi samo urządzenie obsługujące nasze centrum rozrywki to jak wspomniałem działa on na Android w wersji 2.3, posiada procesor AMR Cortex-A9 CPU 1GH, 512 MB DDR2 RAM oraz dysk SSD, procesor graficzny też jest ponoć wydajny. Wygląda więc na całkiem konkretną maszynę potrafiącą obsłużyć nie tylko większość formatów video ale także zapewnić nam wystarczającą moc aby pograć w gry z Android Marketu (wspominałem, że ma też wbudowany router WIFI?). Więcej szczegółów związanych z specyfikacją i możliwościami urządzenia znajdziecie na stronie Andrino. O czym jeszcze chciałem wspomnieć przy okazji mówienia o samym urządzeniu to fakt, że jest to całkowicie polska produkcja

News o starcie Andrino na tyle mnie zaintrygował, że zadzwoniłem do firmy wypytać się o szczegóły, których w informacji prasowej nie ma. Przede wszystkim cena – sprzęt do korzystania z platformy ma kosztować 666 PLN i to są jedyne koszty jakie poniesie użytkownik ponieważ reszta treści dostępnych w platformie jest darmowa.

Ekipa robiąca Andrino to ludzie z doświadczeniem od lat zajmujący się zagadnieniami związanym z telewizją cyfrową czy IPTV od lat. Koncepcyjnie praca nad platformą trwała od 2006 roku ale dopiero rozwój hardwareu (głównie rozwój ARM) i pojawienie się Androida spowodowało, że można było zrealizować pomysł. Natomiast faktyczne prace rozpoczęte zostały w roku 2011. Finansowo projekt został stworzony dzięki firmie ATS.

Pytałem się też o minimalną szybkość internetu jaka jest potrzebna aby osiągnąć dobre jakości obraz – okazuje się, że wystarczy ok 2Mbs aby osiągnąć w Andrino 720P.

Szczerze mówiąc projekt bardzo mi się spodobał i natychmiast zgłosiłem Antyweb do testów :) Bardzo jestem ciekawy jakie dodatkowe możliwości ma Andrino i urządzenie obsługujące tę platformę, widać że bez problemu będzie można na przykład podłączyć dysku przez USB i oglądać na TV filmy z własnego archiwum. No i jest jeszcze Android i aplikacje, które przy sprawnej platformie dają naprawdę dużo ciekawych możliwości.

Od pewnego czasu w kręgach związanych ze startupami dało się słyszeć o jakimś “Huge Thing”. Nikt dokładnie nie wiedział o co chodzi, ale mówiło się za kulisami o startupowej szkole, o szansie dla młodych przedsiębiorców, o inicjatywie o unikalnym kształcie. I wreszcie oto jest – jako pierwsi możemy Wam przedstawić oficjalne informacje na temat Huge Thing – nowego, polskiego (ale jednocześnie międzynarodowego) akceleratora za którym stoi Arek Hajduk znany wielu z pracy dla Speed Upa.

Czym dokładnie jest Huge Thing? Moglibyśmy zacytować informacje wzięte ze strony projektu, ale… bez tłumaczenia by się nie obeszło. I tutaj dochodzimy to pierwszego, istotnego punktu – Huge Thing, czyli szkoła i akcelerator, chociaż mieścić będą się w Poznaniu, w pełni nastawione są na projekty międzynarodowe. Minimalna skala to Europa, a obowiązującym językiem jest angielski. Już samo to odróżnia ten projekt od podobnych, który w naszym kraju miały miejsce.

Przejdźmy jednak do szczegółów. Pierwsza tura programu Huge Thing potrwa 6 miesięcy. Zaczyna się oczywiście od rekrutacji (w Polsce, ale i za granicą), która odbywa się przez tę stronę i potrwa do 9 marca. Impreza rozpoczyna się 31 marca i wtedy ilość przyjętych osób ma wystarczyć do stworzenia 10 zespołów 2-3 osobowych. Uczestnicy przez pierwsze 3 miesiące będą brać udział w rozmaitych szkoleniach… nietechnicznych. Ten okres podzielony zostanie na następujące segmenty:

• przedsiębiorczość
• strategia
• finanse
• pieniądze
• sprzedaż i marketing

Organizatorzy wychodzą z założenia, że z umiejętnościami programistyczno-koderskimi nie powinno być problemu i odpowiednio wyszkoleni z pewnością się znajdą. Po rzeczonym kwartale uczestnicy będą zobowiązani do posiadania MVP, czyli minimum viable product oraz zwalidowanego modelu biznesowego. Coś już trzeba będzie w tym okresie, poza słuchaniem szkoleń, stworzyć.

Uczestnicy będą w trakcie tego kwartału weryfikowani – nikt nie pozostanie pozostawiony samopas. W związku z tym co tydzień każdy posiadać będzie swój cel, aby nie zasypać gruszek w popiele i nie przespać okresu, kiedy trzeba będzie wykazać się inicjatywą.

Gdy skończy się szkolenia zaczną się prawdziwe interesy. Spółki zostaną założone, a Hugh Thing, spółka będąca organizatorem wydarzenia, zakupi 10% udziałów za kwotę 30 tysięcy złotych. Reszta udziałów pozostanie w spółce i to od jej założycieli zależeć będzie co się z nimi stanie.

Wspomnieliśmy o szkoleniach, ale całość nie miałaby większego sensu, gdyby nie liczna grupa mentorów, która będzie z Huge Thing współpracować (czytaj: prowadzić szkolenia). Znajdą się tam zarówno osoby o ogromnym doświadczeniu biznesowym, które często pozostają jednak za kulisami, jak i twarze medialne, które znacie z pierwszych stron gazet i telewizji. Przykład? Proszę bardzo, listę otwiera sam Tomasz Lis, a dalej wcale nie jest gorzej – Paweł Chudziński, Alex Barrera, Krzysztof Wysocki i wielu innych – także z zagranicy. Aktualną listę możecie sprawdzić tutaj, ale organizatorzy zdradzili, że spodziewać się mamy jeszcze wielu niespodzianek.

Chętni nie muszą jednocześnie obawiać się, że zobaczą Lisa co najwyżej na nakręconym materiale wideo – wszyscy mentorzy spotkają się z uczestnikami osobiście  i każdy będzie miał szansę z nimi porozmawiać, wysłuchać, dopytać.

Właśnie, siedzibie. Ta też zasługuje na osobny akapit. Na potrzeby Huge Thing wynajęty został potężny, kilkusetmetrowy dom na poznańskim Górczynie, w spokojnej, a jednocześnie posiadającej niezły dojazd dzielnicy. Nie samą pracą człowiek żyje, w związku z czym już teraz można tam pograć w pingponga, bilarda czy zrobić na ogródku grilla. Motywacja 200%+.

Jaki jest cel? Po 6 miesiącach powstałe spółki mają reprezentować już realną wartość rynkową i być potencjalnie smacznym kąskiem dla międzynarodowych inwestorów. Organizatorzy zrobią oczywiście wszystko, aby tak właśnie się stało i na kontakty oraz wsparcie biznesowe można jak najbardziej liczyć.

Czy Huge Thing nie ma minusów? Jeden ciśnie się na usta od razu – to impreza dla ludzi z prawdziwą determinacją. Organizatorzy zapewniają bowiem co prawda biuro i szkolenia, ale przez ten okres czasu raczej nie jest mile widziane, aby ktoś zajmował się normalną, dzienną pracą. Pracą staje się nowa spółka, a jeszcze trzeba się utrzymać, mieć co jeść czy gdzie mieszkać. Jeśli więc myślicie na poważnie o starcie, to warto zacząć zbierać sobie pieniądze już teraz. Szansa na sukces jest na pewno niemała i możecie być pewni, że nie tylko Wam, ale i drugiej stronie będzie na nim zależeć. Miejmy nadzieję, że Huge Thing stanie się zaczątkiem czegoś naprawdę wielkiego i w końcu z dumą wypinając pierś będziemy się chwalić  na międzynarodowym rynku potężnymi, polskimi, młodymi firmami.

Na końcu dodajmy tylko, że to nie jednorazowa akcja – jak wszystko przebiegnie sprawnie, to Huge Thing będzie działał na okrągło i regularnie wypuszczał w świat kolejne, polskie spółki. Oby tak właśnie się stało.

PS Jeszcze jedna istotna informacja. Jak być może zauważyliście, już teraz na stronie Huge Thing dostępne są wszystkie niezbędne dokumenty – regulamin spółki, umowa inwestycyjna, umowa spółki – Arek stawia na transparentność od początku. Oby to stało się standardem.