Poradników na temat stawania się idealnym przywódcą, motywowania i sprawiania, że zespół którym zarządzamy będzie super efektywny, a rannych w boju na swoich barkach przeniesie w bezpieczne miejsce jest sporo. Większość napisana jest przez teoretyzujących praktyków (te lepsze), lub praktykujących teoretyków (te gorsze). Co sie jednak dzieje, gdy taką książkę pisze ktoś, kto nie zarządza zasobami, ale ma za zadanie zbudować najbardziej efektywną na świecie super-jednostkę żołnierzy wykonujących zadania specjalne?

Jest ciekawie

Miks autorski dziennikarki-socjologa i generała-komandosa, którzy przy okazji są małżeństwem wyszedł całkiem zgrabnie. „RozGROMić konkurencję – Sprawdzone w boju strategie dowodzenia, motywowania i zwyciężania”, której autorami są dr Paulina Polko i jej mąż gen. Roman Polko jest interesującą pozycją na polskim rynku wydawniczym klasy biznes.

Wojskowa perspektywa

Podobnie jak w przypadku amerykańskiego hitu zarządzania ludźmi pt. „Team Secrets of the Navy Seals” mamy tu do czynienia z książką przenoszącą reguły działania oddziału specjalnego na zasady zarządzania zespołem. Perspektywa tak samo dobra jak każda inna, ale w przypadku wojska ciekawe jest to, że:

„Nie ma na świecie (…) drugiej takiej struktury, która by sama szkoliła liderów na własne potrzeby i w dodatku robiła to tak dobrze, jak wojsko.”

Jak opisuje to gen. Polko…

„Przez ponad 26 lat służby cały czas kimś kierowałem, dowodziłem i cały czas byłem przygotowywany do objęcia wyższych stanowisk służbowych.”

Osadzenie książki w realiach odziału specjalnego powoduje, że zagłębiając się w treść czujemy się troszkę jak komandos. Jeśli jeszcze przy okazji zagramy w Modern Warfare, to sukces murowany. Chociaż może nie do końca.
Nie powinniśmy do tej książki podchodzić bezkrytycznie, bo wojsko to nie biznes, a biznes to nie wojsko i mimo zmiękczenia treści dziennikarką ręką Pani Pauliny Polko jest sporo fragmentów, które należy traktować jako specyficzny punkt odniesienia, a nie regułę postępowania.

Poradnik dla Team Leaderów

Książkę polecam szczególnie ludziom, którzy stanęli u progu konieczności zarządzania ludźmi. Myślę, że będzie przydatna młodym startupowcom, którzy muszą swoje rozentuzjazmowane pierwszymi sukcesami zespoły nakierować na generowanie przychodów i budowanie biznesu.

„Twardość polega na umiejętności powziecia decyzji i jej konsekwentym i uporczywym przeprowadzaniu, zwalczaniu przeciwności, nie uleganiu wpływom postronnym, zdolności panowania nad sobą oraz dużej wytrzymałości…”

Kolejne rozdziały dotyczą
- bycia liderem,
- tworzenia i zarządzania zespołem,
- działań w sytuacjach kryzysowych,
- świadomości ciągłej zmiany,
- potęgi determinacji i konieczności podejmowania ryzyka,
- rozwiązywania konfiktów,
- prowadzenia negocjacji,
- doceniania zwycięztw.

Podsumowanie

„RozGROMić konkurencję” należy do tych książek, po których przeczytaniu przez dość długi czas nie mogę zabrać się za napisanie recenzji. Za dużo myśli krąży wokół nich. Zarówno tych pozytywnych, jak i tych sceptycznych. Ciężko podjąć żołnierską decyzję i wysłać sporo ciekawej treści na pewną śmierć złej recenzji. Z drugiej jednak strony marketingowe wypozycjonowanie tytułu jako klucza do biznesowych oddziałów specjalnych wydaje mi się śmieszne.

Jest to przewodnik – nie podręcznik – dla początkującego kierownika zespołu i jeśli trafi w takie ręce może zdziałać sporo dobrego. Nie należy się jednak spodziewać rewolucyjnych metod i innowacyjnego podejścia. Wszystko, co znajdziecie, to przystępna, wojskowa forma przewodnika po zarządzaniu zasobami ludzkimi.

Nie znam się na technicznych aspektach tego dzieła. Myślę, iż nasz rodzimy specjalista w tej dziedzinie Łukasz Więcek miałby tu więcej do powiedzenia. Jednak sam efekt końcowy robi wrażenie:)

Panie i Panowie, przywitajcie 30-piętrowy hotel wybudowany w 15 dni. Piętnaście dni.

Brzmi niewiarygodnie? Też tak uważam. Ale umieszczone w sieci wideo stanowi (przynajmniej w teorii) dowód na to, że udało się tego dokonać.

Podobno certyfikował to nawet odpowiedni urząd budownictwa, który zapewnił o wytrzymałości na trzęsienia ziemi aż do 9 stopni w skali Richtera.

Nie trzeba było jednak długo czekać na odezwę internautów, szczególnie japońskich. Przede wszystkim powątpiewają w prawdziwość tego filmu, a nawet jeśli się to udało, to przewidują rychłą katastrofę budowlaną. Z nich zresztą Chiny słyną – zdarzało tam się, że wielkie budynki przewracały się po prostu na bok, razem z fundamentami. Na przykład tak:

Na budownictwie kompletnie się nie znam, ale zdrowy rozsądek mi podpowiada, że 15 dni to za mało, aby dobrze zalać i osuszyć fundamenty (no może bez przesady, ale…), a co dopiero porywać się na 30-piętrowy hotel. Z pełnym wyposażeniem. I super czystym powietrzem, oczywiście.

Jeśli są pośród Was osoby kompetentne, to prosiłbym o opinię – czy to w ogóle możliwe? Jak mocno musi wiatr zawiać, aby hotel się przewrócił? Trochę przerażające.

A A2 jak nie było, tak nie ma…

Oczywiście pomijamy tu Wasze profesje i związane z nią aplikacje, podejrzewam, że je instalujecie w drugiej kolejności:). Chodzi bardziej o to, co Wam od razu przychodzi do głowy po restarcie nowego systemu. Jeżeli macie automatyczny backup i synchronizacje w chmurze, napiszcie bez czego nie wyobrażacie sobie normalnego korzystania z tych urządzeń w pierwszej kolejności.

Jeszcze wyjaśnię ostatnią pozycję w tytule. Pomijamy też w tych programach przeglądarkę, jeśli chodzi o komputery. To już wiemy, że to pierwsza rzecz którą robicie po formacie:).

No to czas abym najpierw ja się przyznał, czym tam zapycham na wstępie swoje maszynki:).

Telefon

Od czasu zrootowania mojego Androida, systematycznie w miarę pojawiania się nowych jego modyfikacji, katuję go nowymi instalacjami. Mam już w nawyku co, przede wszystkim, instalować w pierwszej kolejności. Wyłączyłem już backup z serwerów Google, dużo transferu zżerało mi po pierwszym uruchomieniu.

Tak samemu, patrząc na ten zestaw, dochodzę do wniosku, że jestem uzależniony od produktów Google:). Tylko dwie zewnętrzne aplikacje – Evernote i menadżer plików. Do tego dochodzą jeszcze domyślnie instalowane, również mi niezbędne Gmail i Gtalk od Google i mamy cały googlowski zestaw – niezbędnik:).

System

Tutaj złapałem się za głowę:). Okazuje się, że praktycznie przeniosłem całą swoją aktywność do przeglądarki. Na pasku programów oprócz Chrome mam edytor tekstu, używam sporadycznie, terminal do konfiguracji udostępniania internetu, Gimp do obróbki grafik oraz Radio Tray. Reasumując jestem idealnym potencjalnym nabywcą Chromebooka:). Wszystkie programy lokalnie zainstalowane, z których korzystam sporadycznie, z powodzeniem mogę znaleźć w Internecie ich odpowiedniki i korzystać z nich w przeglądarce. No może prócz terminala i konfiguracji udostępniania netu.

Przeglądarka

Patrząc na swoje rozszerzenia w przeglądarce, uderzyło mnie podobieństwo do moich przyzwyczajeń w korzystaniu z telefonu. Pozorna różnica w czytniku RSS, wynika tylko z tego, iż Google Reader w telefonie, pozwala mi oznaczać gwiazdką materiały, które chce przeczytać, lądują mi później, dzięki ifttt na Gmailu. Jeżeli korzystam akurat z przeglądarki, łatwiej i przyjemniej mi przeglądać newsy jednak w Feedly. Mam tu też zamiennik Gtalka, z którego korzystam również w telefonie. egoArchive do przechowywania historii, podobnie jak w telefonie Evernote oraz rozszerzenie do dołączania sygnatury w Gmailu – Autopen – Email Signatures.

Oczywiście w miarę korzystania z systemu w komputerze i telefonie oraz z przeglądarki, zapycham je dodatkowymi rzeczami, których potrzeba używania w danym momencie, uzależniona jest od mojej pracy czy też z chęci przetestowania nowych rozwiązań. Instaluję też gry, różnego rodzaju programy, zwłaszcza w telefonie, ułatwiające mi korzystanie z niego. Powyższe zestawy są po prostu niezbędne, bym mógł zacząć swobodnie korzystać z tych urządzeń.

No to teraz czas na Was:).

A odpowiada znany producent sprzętu snowboardowego, firma Burton. Ich tegoroczny model rękawiczek Mix Master Glove stanowi doskonałe rozwiązanie dla wszystkich, którzy przede wszystkim na desce nie chcą rozstawać się ze swoją muzyką.

Do iPoda lub iPhone’a podpinamy bowiem nadajnik i możemy go schować gdziekolwiek. Także do rękawicy ładujemy niewielkie urządzenie tego typu i gotowe – możemy sterować muzyką przyciskami wbudowanymi w grzbiet rękawiczki. Konstrukcja jest oczywiście wodoodporna, o wtopie nie powinno być mowy.

Cena jak na tak „zaawansowany” sprzęt także w sumie nie razi… aż tak. 160 dolców za sprzęt na same ręce to dużo porównując z marketową odzieżą, ale z drugiej strony za rozwinięty model znanego producenta cena nie wydaje się abstrakcyjna. Przyda się?

Inspiracją dla nazwy Gliphy była dyskusja na temat animowanych gifów, zakończona konkluzją, że dobrze iż nikt nie wpadł na pomysł animowanych glifów, czyli – w uproszczeniu – liter. Gliphy co prawda ich nie animuje, ale umożliwia przetestowanie różnych kombinacji fontu, jego wielkości, wysokości linii i kilku innych cech tekstu definowanego za pomocą CSS, oraz obejrzenie rezultatów na żywo. Ale link do zabawki, dopiero po odrobinie teorii. ;)

Podstawy

Jak pisałem ostatnim razem – tekst musi posiadać rytm. Nasz mózg lubi harmonię i wychwytuje – bez udziału naszej świadomości – prawidłowość rządzące jego kompozycją. Jeśli konsekwentnie trzymać się określonych proporcji tekstu i przestrzeni między nim, nasz mózg automatycznie wie gdzie szukać kolejnej linii. Czytanie jest wtedy prostsze i bardziej płynne.

Jednak osiągnięcie tego efektu w sieci nie jest tak proste jak mogłoby się wydawać.

Komponując typograficzny aspekt strony internetowej musimy przyjąć jakąś jednostkę, która będzie go wyznaczała. Wysokość linii w paragrafie tekstu, będąca wielokrotnością wielkości fontu sprawdza się tu idealnie. Najpopularniejsza wartością jest tu 1,5 wielkości fontu, ale sprawdzić może się wszystko od 1,3 do 3. Jeśli wysokości linii nagłówków, wielkości marginesów są równe wysokości linii, albo są jej wielokrotnością, to uczyniliśmy własnie pierwszy krok na drodze do dobrze skomponowanego tekstu.

Niestety, to za mało.

Przeglądarka umieszcza tekst po środku elementu. Tak więc jeśli wielkość fontu i linii nagłówków nie są wielokrotnością wielkości naszego podstawowego fontu i wysokości linii, albo dla nagłówków użyliśmy innej czcionki, to zbudowana właśnie harmonia idzie się „kochać”. Każdy font posiada swoją linię bazową(eng. baseline) i to właśnie odległość między linią bazową kolejnych linii definiuje rytm, który chcemy uzyskać. Niestety, nie ma prostego sposobu by a pomocą CSS wyrównać tekst do linii bazowej.

Przykład: Gdy nasz podstawowy font ma 16px, a nasza podstawowa wielkość linii to 1,5 * 16 = 24px, to nawet używając dla nagłówków identycznego fontu, rytm zostanie rozbity. Nagłówek będzie miał – powiedzmy – wielkość 32px i nawet wysokość linii będącą wielokrotnością podstawowej – czyli 48px. Jednak font zostanie wyśrodkowany w pionie i odległość między jego linią bazową, a linią bazową pierwszej linii następującego po nim paragrafu nie będzie wielokrotnością naszej podstawowej jednostki – czyli wysokość linii w paragrafie.

Rozwiązanie

Niełatwo rozwiązać ten problem, ponieważ różnice między fontami oraz przeglądarkami powodują, że nie ma jednej matematycznej formuły. Pewnym rozwiązaniem jest korzystanie z frameworka Baseline.css, który koncentruje się właśnie na tym aspekcie budowy strony, ale to mocno ogranicza naszą kreatywność. Jedynym uniwersalnym rozwiązaniem jest ustawienie pozycji elementów takich jak nagłówki i paragrafy jako „position: relative” i ręczne wyrównanie elementów do siatki wyznaczanej przez linię bazową paragrafu za pomocą reguły „top: ?px”.

Jak to działa i dlaczego warto bawić się w dopasowanie elementów typograficznych co do jednego piksela ( na ile IE pozwala ;) ) możecie sprawdzić z Gliphy, jednak po zabawie fontem jego wielkością i wysokością linii nie zapomnijcie tuningu linii bazowej.

Wykorzystane w projekcie fonty są dynamicznie ładowane z Google Web Fonts, więc chwilę może potrwać zanim wybrany font się załaduje. Można je wykorzystywać za darmo w swoich projektach, wiec życzę dobrej zabawy. Testowałem Gliphy w najnowszym Chrome, FF i IE, ale – bardzo – polecam pierwszą z wymienionych przeglądarek. Narzędzie będzie rozwijane, więc nie zapomnijcie kliknąć w zakładkę „O nas” i wysłać mi na maila uwag, pomysłów lub po prostu napisać „cześć”, jeśli macie taką ochotę. ;)

ps. Różnej maści purystów z góry uprzedzam, że na wyjaśnianie relatywnych jednostek takich jak em, różnic między przeglądarkami, skali typograficznej, różnic między typografią „papierową”, a sieciową itd. będzie jeszcze czas. 

Projekt wspiera 134 wolontariuszy na całym świecie. Galerię wysłanych już listów można obejrzeć pod adresem Letter Gallery
Zostało jeszcze 10 dni, a więc do dzieła:)

P.S.
Serwis zastrzega sobie ograniczoną ochronę prywatności podawanych danych, ze względu na społeczny charakter tego projektu. Jednakże publikowane listy w ogólnodostępnej galerii będą prezentowane z ukrytymi danymi osobowymi.

GfK Group to firma zajmująca się badaniem rynku. Jest to największa tego typu firma, której dużą częścią zleceń są badania rynku pod kątem piractwa. Najnowsze badanie tej grupy wykazało, że duża część rzekomo złych piratów, to wymagający konsumenci, którzy jedynie sprawdzają dany film czy album przed jego zakupem. Są to osoby zaangażowane w odbiór kultury, na którą wydają bardzo duże kwoty – nie tylko na zakup filmu na DVD, ale także na przykład na wyjście do kina. Odnośnie samych płyt DVD, badanie wykazało, że piraci statystycznie kupują ich więcej niż ci, którzy działają „zgodnie z prawem”.

Wyniki tych badań nie zostały oczywiście oficjalnie opublikowane, gdyż najzwyczajniej w świecie nie spodobały się zleceniodawcy. Prawda boli. RIAA i przemysł znają prawdę, jednak wolą odstawiać swoje szopki i wmawiać wszystkim w około, że piractwo przynosi straty. Gdyby tego było mało, piraci wciąż są ścigani – i często są to przypadkowe osoby.

Fakt, iż większość piratów to osoby, które lubią sztukę, przy czym jednocześnie nie lubią kupować kota w worku mówią nie tylko wyniki badań, ale i autorytety branży. Douglas C Merrill były CIO Google, który rzucił pracę u giganta dla posady w EMI, stwierdził, że konsumenci rzeczywiście sprawdzają przed zakupem nie tylko urządzenia (np. recenzje w internecie, filmy wideo na temat produktu na YouTube czy macanie w sieciówkach z elektroniką), ale także i sztukę:

The RIAA said it isn’t that we are making bad music, but the ‘dirty file sharing guys’ are the problem. Going to sue customers for file sharing is like trying to sell soap by throwing dirt on your customers. That’s not theft, that’s try-before-you-buy marketing and we weren’t even paying for it… so it makes sense to sue them.
(…)For example, there’s a set of data that shows that file sharing is actually good for artists. Not bad for artists. So maybe we shouldn’t be stopping it all the time. I don’t know. Obviously, there is piracy that is quite destructive but again I think the data shows that in some cases file sharing might be okay. What we need to do is understand when is it good, when it is not good… Suing fans doesn’t feel like a winning strategy,

Stwierdził on także, że to artyści powinni po prostu tworzyć dobrą muzykę, a wtedy będzie się ona sprzedawać. W przypadku gdy muzyka czy film są kiepskie, nawet walka z piractwem nic nie pomoże.

Ewidentnie, w trailerze widzimy, że film nie będzie 100% zgodny z dotychczasowymi filmami, a już na pewno nie z remakiem serii, który powstał w 2001 roku. No chyba, że… ale po co spojlerować.

Film zapowiada się bardzo ciekawie (nawet pomimo potencjalnych niezgodności fabularnych). Brakuje mi ostatnio w kinie jakiegoś dobrego s-f, które nie byłoby ekranizacją komiksu (nie mam nic przeciwko takim filmom, ale ostatnio jest ich strasznie dużo) i poziomem byłoby chociaż zbliżone do Dystryktu 9. Dlatego wiążę z omawianym obrazem pewne nadzieje.

Polska premiera filmu nastąpi 5 sierpnia tego roku. Aha. Polski tytuł – Bunt małp… Poużywajcie sobie;)

Było wokoło Black Ops kilka kontrowersji, a wielu graczy męczy już kserowanie przez Activision tego samego schematu, ale kto grał ten wie – Black Ops to prawdopodobnie najlepiej zrealizowany interaktywny film akcji, który kiedykolwiek powstał. Nawet nieunikniony niesmak, gdy podczas cięższych fragmentów gry wyraźnie widać działanie skryptów, nie jest w stanie zburzyć klimatu i tempa.

Jednak, jakbym się nie zachwycał trybem dla pojedynczego gracza (z FPSów w sieci zrezygnowałem po kilku grach z zapaleńcami w Quake 2), to największy wytrzeszcz oczu powoduje fakt, że CoD: BO zarobiło już ponad miliard dolarów, czyli cztery razy tyle ile kosztowało stworzenie, wypromowanie i sprzedanie gry ( ~200-250 mln $), a stopa zwrotu zbliża się do największych hollywoodzkich superprodukcji.

Gra czy film?

Większość komentatorów sukcesu CoD kładzie nacisk na rozrywki online i buńczuczne deklaracje twórców Battlefield 3, że poślą całą serię na śmietnik historii. Mnie jednak zastanawia zacierająca się różnica między filmem, a single playerowymi rozgrywkami wielu popularnych tytułów, czego CoD: BS jest sztandarowym przykładem. Popularna nie tak dawno „nieliniowa rozgrywka”, ustąpiła solidnej reżyserskiej pracy skryptujących naprawdę spektakularne lokacje.

Dlatego mocno mnie rozbawiło, gdy przypomniała mi się zeszłoroczna wypowiedź producenta „Tańczącego ze smerfami” – albo jak niektórzy wolą Avatara, który sugerował , że twórcy gier powinni nawiązać bliższe relację ze studiami filmowymi. Skorzystać z ich doświadczeń i uniknąć bazowanych na filmach gniotów. Proponuję alternatywne rozwiązanie.

Niech twórcy gier akcji podkupią kilku kreatywnych scenarzystów, albo znajdą kilku porównywalnych do Drew Karpyshyna (Star Wars: Knights of the Old Republic, Mass Effect, Dragon Age), bo jedynym powodem dla którego współczesne FPSy nie dorównują jeszcze Avataropodobnym gniotom jest niebyt przekonująca fabuła.

Tempo, sceneria, efekty i możliwość aktywnego udziału konsumenta w fabule powoduje, że w porównaniu z współczesnymi grami Hollywoodzka papka jest mało przekonująca. Może to filmy powinno się kręcić na podstawie gier?